Najlepsze materiały na taras – drewno. Jak wybrać odpowiedni gatunek?
Drewno na tarasie – naturalne piękno i wyzwania
Drewno od lat pozostaje jednym z najchętniej wybieranych materiałów na taras. Jego ciepło, naturalna faktura i zdolność do harmonijnego wtapiania się w ogrodową zieleń sprawiają, że taras drewniany kojarzy się z luksusem i bliskością natury. Jednak wybór odpowiedniego gatunku drewna to nie tylko kwestia estetyki – to decyzja o trwałości, kosztach utrzymania i odporności na kaprysy pogody. Warto poznać najpopularniejsze opcje, aby cieszyć się tarasem przez długie lata bez niespodzianek.
Gatunki egzotyczne – trwałość i elegancja
Drewno egzotyczne słynie z wyjątkowej twardości i naturalnej odporności na wilgoć, grzyby oraz owady. To doskonały wybór dla osób, które oczekują minimalnej konserwacji i długowieczności. Oto najczęściej polecane gatunki:
Bangkirai (żółte drewno) – bardzo twarde, oleiste, o charakterystycznym złocistym odcieniu. Doskonale znosi deszcz i mróz, ale wymaga olejowania co 2–3 lata, by zachować kolor. Idealne do stref o dużym natężeniu ruchu.
Teak (tek) – klasyk luksusowych tarasów. Naturalnie nasycony olejami, odporny na wilgoć i promieniowanie UV. Z czasem szarzeje, ale nie traci właściwości. Wymaga jedynie mycia wodą – bez konieczności impregnacji.
Massaranduba (czerwone drewno) – niezwykle twarde, o głębokim czerwonobrązowym kolorze. Bardzo odporne na ścieranie i warunki atmosferyczne. Ze względu na dużą gęstość wymaga wiercenia pod śruby, ale odwdzięcza się trwałością nawet 30 lat.
Ipe (lapacho) – najtwardsze z dostępnych gatunków egzotycznych. Odpornością dorównuje betonowi, a przy tym ma piękną, ciemnobrązową barwę. Jest trudne w obróbce, ale praktycznie niezniszczalne – doskonałe na tarasy w pełnym słońcu.
Główną wadą drewna egzotycznego jest cena – jest kilkukrotnie droższe od rodzimych odpowiedników. Ponadto wiele gatunków pochodzi z lasów tropikalnych, dlatego warto szukać certyfikatów FSC potwierdzających legalne pozyskanie.
Drewno rodzime – ekonomia i klasyczny urok
Dla osób ceniących niższy koszt zakupu i łatwiejszą dostępność, doskonałą alternatywą są gatunki europejskie. Odpowiednio zabezpieczone mogą służyć równie długo, choć wymagają regularnej pielęgnacji. Sprawdźmy najpopularniejsze propozycje:
Modrzew syberyjski – najczęściej wybierane drewno rodzime na taras. Naturalnie bogate w żywicę, przez co jest odporne na wilgoć i grzyby. Ma ciepły, pomarańczowobrązowy odcień. Wymaga olejowania co 2–3 lata, ale przy odpowiedniej konserwacji wytrzymuje 20–25 lat.
Dąb – twardy, trwały i elegancki. Dębowe deski tarasowe są bardzo odporne na uszkodzenia mechaniczne, ale ze względu na niską nasiąkliwość mogą być śliskie po deszczu. Konieczna jest impregnacja olejem lub lakierem, a także coroczne odświeżanie.
Sosna impregnacyjna (cisowa) – najtańsza opcja. Deski sosnowe poddaje się próżniowo-ciśnieniowemu nasycaniu środkami grzybo- i owadobójczymi. Mimo to są mniej trwałe – przy intensywnym użytkowaniu i wilgoci mogą wymagać wymiany po 10–15 latach. Wymagają malowania lub olejowania co rok.
Świerk – rzadziej stosowany na tarasy, głównie ze względu na niższą twardość. Sprawdzi się w miejscach osłoniętych i przy umiarkowanym obciążeniu. Wymaga bardzo regularnej konserwacji.
Zaletą drewna rodzimego jest niższa cena (nawet o 60–70% tańsze od egzotyków) oraz łatwość obróbki i dostępność w lokalnych składach. Wadą – konieczność systematycznej pielęgnacji (olejowanie, mycie) oraz mniejsza odporność na ekstremalne warunki.